Książki są lustrem: widzisz w nich tylko to, co już masz w sobie.

bannerek zapożyczony stąd

Obrałam super taktykę. Jeśli wena, wredota jedna, chowa się przede mną, i za żadne skarby świata nie da się przekupić, by z powrotem wrócić do współpracy, wyszperałam gdzieś w czeluściach Internetu, a dokładnie TU, Social Media Book Tag, który mnie zauroczył. W związku z czym stwierdziłam, że hej!, nic nie stoi na przeszkodzie by się zabawić! ~~Nawet to, że powinnam siedzieć i uczyć się do sesji, a nie zabawiać się w Internetach. Ale ciiii.~~

Twitter ► Twoja ulubiona książka niemająca 200 stron.

Na początku pomyślałam, oczywiście o „Małym Księciu”. Jednak, ileż można trwać w tym samym? Ruszyłam więc swoje szanowne litery by sprawdzić, czy książka, która chodzi mi po głowie mieści się w przedziale stron. Typuję więc „Szczęście w Cichą Noc” Anny Ficner-Ogonowskiej. Piękna, krzepiąca serca książka, która zamieszkała w moim sercu na dobre.

Facebook ► Książka, którą czytał każdy i poczułeś/aś presję, by ją przeczytać

Pomyślałam o „Trafnym Wyborze” J.K. Rowling. Presja wynikała z tego, że byłam ciekawa jak idzie Autorce pisanie „normalnych” książek. Nie mogę powiedzieć, że się zawiodłam, bo książka jest… dobra, tyle, że chyba wolę Rowling w bardziej magicznym wydaniu ;)

Tumblr►Książka, którą czytałeś/aś zanim stała się popularna.

Mogę tak chyba powiedzieć o kryminałach z Teodorem Szackim w roli głównej. Wszystkie te książki przeczytałam zanim jeszcze film trafił do kin (swoją drogą, nieźle musiałam się naczekać), bo to właśnie wtedy rozpoczął się wielki BOOOM na Zygmunta Miłoszewskiego. Tutaj kilka słów o Ziarnie Prawdy, tutaj o Gniewie.

MySpace ►Książka, którą lubiłeś/aś będąc dzieckiem, a teraz niekoniecznie by ci się podobała

Domyślam się, iż mogłabym tak powiedzieć o większości młodzieżowych książek, które dane mi było czytać, będąc smarkaczem. Nie mówię, że były one głupie, czy coś – jednak gusta się zmieniają i z pewnością teraz nie pałałabym do nich zbyt wielką miłością. Darzę je sentymentem ;)

Instagram ► Książka, która ma najpiękniejszą okładkę.

Mam wielki dylemat! Czy to „Księgarenka w Big Stone Gap” autorstwa Wendy Welch z przepięknym stosem książek i filiżanką herbaty, czy „Jeden Dzień” Davida Nichollsa, okładka przypominająca obklejoną kopertę. Niech więc będzie, że te obie okładki podobają mi się z mojego zbioru najbardziej.

klikając w obrazek przeniesiesz się do mojej recenzji.

Youtube ► Książka, której chciałbyś zobaczyć ekranizację

„Gniew” Zygmunta Miłoszewskiego, bezapelacyjnie! Jednak tylko wtedy, kiedy główną rolę zgodzi się odegrać Robert Więckiewicz, który jak dla mnie jest idealnym odzwierciedleniem Szackiego. Nie tylko z wyglądu, bo to w sumie najmniej się liczy (jednak jak szedł w tym płaszczu czarnym, to moje serce aż chciało wyjść na zewnątrz), ale wydaje mi się, że na czas kręcenia zdjęć on po prostu stał się Szackim. I za to wielki szacun. (Moim marzeniem byłoby również, gdyby za ten film ‘wziął’ się Borys Lankosz bo wiem, że wtedy nie czekałby nas zawód).

Goodreads ►Książka, którą poleciłbyś wszystkim.

Czy zabrzmię tandetnie, jeśli powiem że „Gwiazd naszych wina”? Książka może i przeznaczona dla młodzieży, wydaje mi się jednak, że każdy powinien ją przeczytać choćby raz. Bo my, ludzie zdrowi, powinniśmy się nauczyć takiej pokory do życia, jaką to mają bohaterowie tej książki. Kto jeszcze „Gwiazd naszych wina” nie miał w swoich łapkach, powinien to nadrobić ;)

Do zabawy nominuję każdego, kto chciałby się zabawić :)

Czytaj dalej

Pamiętacie Jørna Liera Horsta, autora „Jaskiniowca”, która to książka wywarła na mnie w styczniu ogromne wrażenie? Jeśli nie, wystarczy kliknąć tu, by przenieść się do tamtej recenzji. Tych jednak, którzy z Jaskiniowcem się już zapoznali, chciałam zapewnić, że kolejna część przygód Williama Wistinga jest równie dobra, co poprzednia – ba, powiedziałabym może, że nawet i lepsza. Ale od początku.

Jørn Lier Horst, urodzony w 1970 roku to norweski pisarz i dramaturg. Oprócz pisania kryminałów, pracuje dla Teater Ibsen. W przeszłości szef wydziału śledczego Okręgu Policji Vesfold. Studiował między innymi filozofię, psychologię i kryminologię, wobec czego dobrze zna się na tym, o czym pisze. Zadebiutował w 2004 roku powieścią „Nøkkelvitnet” („Świadek koronny”). Stworzył cykl powieści kryminalnych, w których głównym bohaterem jest William Wisting. Ponadto, od dwóch lat ukazują się jego powieści kryminalne w serii CLUE, dla młodszych czytelników.

Biorąc w ręce „Psy gończe” bałam się zawodu. „Jaskiniowiec” był fajny, nakręciłam się na kolejną część, wyczekiwałam jej, a kiedy w końcu ją mam, to okaże się, że nie spełnia moich oczekiwań, i moja wyidealizowana wizja pryśnie niczym bańka mydlana. Jednak po kilku minutach czytania stwierdziłam, iż…

… moja intuicja mnie nie zawiodła. Podskórnie czułam, że „to będzie dobre!” , i tak właśnie jest. Tak, to ja się mogę zawsze mylić!

W „Psach gończych” nasz bohater i wybitny śledczy William Wistig zostaje podejrzany o fabrykowania dowodów w sprawie brutalnego zabójstwa sprzed niemal dwudziestu lat. Pozycja Wistiga zmienia się diametralnie – dotąd oskarżający, sam staje się oskarżony. Jego córka, Line, którą tak samo mieliśmy przyjemność poznać w „Jaskiniowcu”, dziennikarka gazety „VG” ostrzega ojca przed burzą medialną, jaka wybuchnie po ukazaniu się oskarżającego artykułu. Główny bohater się jednak nie poddaje. Choć nie czuje się winny, będzie chciał swoją niewinność udowodnić. Line przyjdzie mu z pomocą. We dwoje będą przedzierać się przez miliony dokumentów, papierów, które powstawały w czasie tamtego śledztwa, a które mogą wnieść coś nowego do tej sprawy. Oczywiście, w międzyczasie dochodzi do innego zabójstwa, w które Line się wplątuje, przez co niejednokrotnie wpada w tarapaty. Ale czy to jeszcze kogoś dziwi?

Książka wywołuje wiele emocji. Na początku byłam zażenowana sytuacją, że jak to tak, dlaczego Wistig zostaje oskarżony? Z jakiej, u licha, racji? Później dopingowałam go, krzepiąco krzycząc: „walcz o swoje, nie daj się!” przez co współlokatorka mieszkająca za ścianą myślała, że już mam nie po kolei w głowie. (Cóż, może to i prawda?), aż w końcu – by nie zdradzić końcówki – biłam brawo, że dzielnie sobie z tym poradził.

Jestem wyjadaczem kryminałów. Ci z Was, którzy mnie tu od jakiegoś czasu śledzą, pewnie zdążyli to zauważyć. Wszyscy wokół mnie dziwią się jednak, i patrzą na mnie wielkimi oczami, kiedy przyznaję, że „tak, uwielbiam kryminały”, a nie romanse. To zdziwienie w ich oczach, kiedy patrzą na taką drobną kobietkę i słyszą, że lubi jak przelewa się krew! Magia!

Jørn Lier Horst i tym razem mnie nie zawiódł. Biorąc pod uwagę jego doświadczenie w kryminalistyce, nie mam się do czego przyczepić. Każdy element śledztwa jest jasno wytłumaczony, a cofanie się w czasie idealnie wplątane w to, co dzieje się w teraźniejszości. Dialogi, których obawiam się zawsze najbardziej, są idealne. Nie sztywne, jak to miałam czasem przyjemność spotkać się w innych kryminałach, kiedy autor bardziej skupiał się na akcji a nie na tym, jak tą akcję przedstawić. Kreacje głównych bohaterów, wątki psychologiczne, rozmyślania nad życiem – wszystko łączy się ze sobą tak perfekcyjnie, że wydaje mi się, iż Williama i Linę znam lepiej, niż oni znają siebie nawzajem. Co, z innej strony, może być trochę psychiczne, bo to tak jakbym siedziała im w głowach. Jestem zua, do szpiku kości.

Jak zwykle sama od pierwszych stron bawiłam się w śledczego, niejako konkurowałam z Wistigiem. Chociaż raz chciałam być tą lepszą, tą, która ej!, mimo braku doświadczenia w kryminalistyce, da radę przechytrzyć całą rzeszę śledczych. Nie udało mi się. Jestem tym faktem niezwykle zasmucona. Tak samo jak tym, iż kiedy postanowiłam, że nie pójdę spać, dopóki nie poznam tego, kto wplątał naszego Williama w to gówno, nie wiedziałam że na drugi dzień będę miała taki problem ze wstaniem.

Oczywiście – warto było. Warto było później wstać, warto było zarwać nockę i przede wszystkim – warto było podjąć się przeczytania „Psów gończych”. Bo książka naprawdę pieści moje kryminalistyczne zmysły, dlatego też z całego serca mogę ją polecić. Nie zwlekajcie tak, jak ja, tylko łapcie ją w swoje rączki. ;)

Książka otrzymana dzięki uprzejmości wydawnictwa Smak Słowa.

Czytaj dalej

Kończąc szkołę średnią żyłam w przekonaniu (dość fantastycznym), że to już koniec z książkami, które będę musiała czytać (albo i nie) pod presją. Serio, o ile czytać ubóstwiam, to jeżeli ktoś mnie do tego zmusza, ktoś albo coś, to jestem tym faktem niezwykle zbulwersowana. W ostatnich dniach musiałam siąść do napisania pracy na zajęciach o książce, która niezbyt przypadła mi do gustu. ~~Och, jaka ja jestem dyplomatyczna~~. Wysyłając ją dzisiaj (pracę, nie książkę, ta niestety wciąż pomieszkiwuje na moim regale) poczułam chwilową ulgę, która zmotywowała mnie do napisania kilku słów o „Tak trudno być mną” Dagmary Półtorak.

Jeszcze wczoraj, kończąc swoją pracę pisałam o tym, że książki dzielą się na te, które zmuszają nas do myślenia oraz te, których głównym zadaniem jest zapewnienie nam mile spędzonego czasu. Często w Internecie spotykam się z komentarzami, iż jakaś książka jest „zwykła”, „nic nie wnosząca”, „bez sensu” i „nie warto jej czytać bo nie niesie ze sobą żadnego przesłania”. Pukam się wtedy w czoło i myślę sobie, dlaczego ludzie tak mówią. Dlaczego utarło się w naszym życiu stwierdzenie, że jeżeli czytać książki, to tylko te „mondre”? Ja wiem, każdy z nas, czytelników, dąży do tego by być mądrzejszym. By poznawać coraz to innych autorów, którzy swoim pisaniem zmieniają nasze widzenie świata, jednak czy to nie jest męczące? Czy nie warto czasem wrzucić na luz, wziąć do ręki książkę, która nie wymaga od nas nie wiadomo jakiego wysiłku, a dzięki niej się trochę pośmiejemy? Moja odpowiedź brzmi – pewnie, że warto!

„Tak trudno być mną” opowiada o dosyć szalonej rodzince, w której główne skrzypce gra… no właśnie, kto? Dwudziestodwuletnia główna bohaterka, czy jej nienormalna rodzina, ze Smarkiem w roli głównej, Matką, która czasem wpada na dziwne pomysły, Włodzimierzem, który czasem wydaje się być ponadto, czy może z Michałem, który… no właśnie. Nie mogę jednoznacznie stwierdzić, kto rządzi tym wszystkim, skoro jednak narratorką jest studentka, przyjmijmy takie rozwiązanie.

Książka jest z gatunku tych lekkich. Przeczytałam ją w kilka dni, zapewne gdybym nie musiała wylewać siódmych potów nad wordem, z pewnością poszłoby mi to szybciej. Spodobała mi się nie tylko ze względu na śmieszne dialogi albo język, jakim posługiwali się bohaterowie, ale dlatego, że niejako utożsamiłam się z nimi, a właściwie z nią – ze studentką, która ma rąbniętą rodzinę i ten ciężar – chcąc nie chcąc – musi na swoich barkach nosić. Jedno jest pewne; nudy nie ma. Smark, młodszy brat i syn Włodzimierza (wszak ten jest ojczymem bohaterki) nie pozwoli, by rodzina chociaż przez chwilę się nudziła, czego Matka nie może już wytrzymać. Hmm.. może nie ona jedna? Bohaterka podejmuje walkę z systemem a właściwie z rodziną, której ma potąd. Nic to jednak, bo przecież rodzina, niczym bumerang, wraca.

W zdenerwowaniu zapalamy lampkę, oczekując dantejskich scen. W zamian znajdujemy Matkę leżącą na łóżku, w papilotach i maseczce na twarzy, chrapiącą na całe gardło. Łup, łup, łup dobywa się z gardzieli. Smark proponuje pobicie Matki miotłą; Tata i Włodzimierz protestują – chcą użyć tłuczka. Jako kobieta muszę zgłosić sprzeciw. Każę im przynieść elektryczny nóż. str. 75

Historia opowiedziana przez panią Dagmarę Półtorak jest przyjemną lekturą na letnie wieczory spędzone na tarasie. Może niczego nie uczy, nie niesie przesłania (chyba, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach), ale jest po prostu przyjemna. Przy okazji można się trochę pośmiać: z pomysłowości Smarka, zbiegów okoliczności czy zwykłego pecha, jaki bohaterkę spotyka. W sumie dlatego się z nią utożsamiam, bo ja każdego dnia sobie zdaję sprawę z tego, że naprawdę trudno być mną. Nie polecam – potykam się o własne nogi, czasem myślenie jest mi zupełnie obce, czasem zastanawiam się, czy w ogóle posiadam coś takiego jak mózg… Wiecie, jest ciekawie. Cieszę się wiec, że w końcu ktoś ukazał bohaterkę nieidealną, której do tego „ideału” brakuje wiele, a jednak w sobie się nie załamuje tylko leci dalej.

Szału nie ma, tragedii również, dlatego książkę, jako niezobowiązującą lekturę, polecić z całego serca mogę ;)

Czytaj dalej

Stęskniliście się za Rebeką Martinsson? Tak? Chcecie znać jej losy po drastycznym zakończeniu „Burzy słonecznej”? To dobrze, że tu jesteście. Nadchodzę dziś z „Krwią, która nasiąkła”, ciągiem dalszym losów naszej nieustraszonej pani prawnik, która jak zwykle znajduje się w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie. Zupełnie przypadkowo, rzecz jasna, ale tak to już w tych kryminałach bywa.

W Jukkasjärvi dochodzi do tragicznego zabójstwa. „Celem” okazuje się pani pastor, dosyć znienawidzona przez męską część tamtejszego społeczeństwa. Z każdym kolejnym dniem śledztwa okazuje się, że chętnych, by pozbyć się Mildred było wielu. Tylko kto naprawdę mógł to zrobić? Kto miałby tyle odwagi? Poszlaki mówią niewiele – nie ma odcisków palców, nie ma świadków, którzy mogliby coś powiedzieć.

Åsa Larsson i tym razem nas nie oszczędza. Kiedy brałam tą książkę do ręki, zastanawiałam się, czy uda się mnie, wyjadacza kryminałów, jeszcze czymś zadziwić. W końcu niejedno się już czytało, niejedno morderstwo się śledziło. Otóż, i tym razem udało się mnie zaskoczyć. Wartka akcja, skreślanie kolejnych podejrzanych i przy okazji odkrywanie coraz to nowych przewinień sprawia, że nie ma sposobu by się, mówiąc kolokwialnie, „zanudzić”. Bohaterowie, których znamy z poprzedniej części jak i ci, którzy dopiero się pojawiają nie tracą rezonu - nadal dociekliwi, nadal pragnący sprawiedliwości. Obawiałam się, że pani Larsson osiądzie na laurach, jednak jestem niezwykle zadowolona, iż tak się nie stało.

Samo zakończenie wbiło mnie w osłupienie; mówiąc szczerze obstawiałam wszystkich, tylko nie tego, kto to zrobił. Żal mi było równocześnie Rebeki, która niefortunnie znalazła się w centrum wydarzeń, bo naprawdę nie zdążyła jeszcze dojść do siebie a tu proszę.

Jak widać, znalazłam kolejną szwedzką faworytkę, której karierę i wydawane powieści będę śledzić zachłannie. Podobnie jak „Burzę słoneczną”, „Krew, która nasiąkła” mogę polecić z całego serducha. Bo jeśli raz przeczyta się książkę pani Åsy, nie można ot tak przestać.

Czytaj dalej

Mam słabość. Jedną, wielką, potężną. Raz za razem chowa się gdzieś, za kanapą, pod łóżkiem, nie mogę jej znaleźć. Kiedyś indziej znowu, zupełnie nieproszona, wyjawia się znikąd, napiera na mnie, atakuje, opatula swoimi ramionami i szepce do ucha „nie puszczę cię!”. O co chodzi? O szwedzkie kryminały, o których już wielokrotnie wspominałam, iż są moją miłością.

Asa Larsson urodziła się w Uppsali, wychowywała się jednak w Kirunie, miasteczku na północy Szwecji. Zanim została pełnoetatową pisarką, była prawniczką, zajmującą się podatkami. Zupełnie tak, jak bohaterka jej powieści, Rebeka Martinsson.

Drogi czytelniku! Wiem, że w tym momencie wyglądasz za okno, i jeśli pada u ciebie deszcz (u mnie niestety tak), myślisz sobie: u licha, wiosno, gdzież się podziewasz? Wiosna jak zwykle sobie robi z nas żarty, więc udajmy, że jesteśmy ponad to (ha-ha!). Zamknij teraz oczy, rozsiądź się wygodnie w fotelu (albo na stołku przy biurku, jeśli to jest wygodne) i pomyśl sobie, że jesteś mieszkańcem Kiruny. Przenosisz się, wraz ze mną, do świata Rebeki Martinsson. W rzeczy samej, przenosimy się tam akurat w zimie. Bo przecież jeśli kryminał szwedzki, to musi być zima, najlepiej sroga, dająca popalić. No ale okej. Chodźmy dalej. Nie, nie otwieraj oczu, tak jest najlepiej.

Rebeka Martinsson jest prawniczką, zajmującą się podatkami. Pewnego dnia dostaje telefon od swojej znajomej z Kiruny, która informuje ją o śmierci pastora Kościoła Źródła Mocy. Prawniczka rzuca więc swoje sprawy, i leci do Kiruny, by pomóc. I wtedy wszystko się zaczyna.

Stęskniłam się! Za kryminałami, rzecz jasna, za świeżą, niepoznaną dotychczas krwią, za morderstwami i tropieniem, kto to zrobił. Jednocześnie zła jestem na swoją osobę za to, że tyle zwlekałam z zapoznaniem się z książkami Asy Larsson (jeśli mogę tak odmienić). Wykreowana przez nią bohaterka, Rebeka, poświęcając się tej sprawie, odkrywa demony przeszłości, które udało jej się zakopać. Odkrywając je, jeden po drugim, musi stawiać czoła także temu, co dzieje się w teraźniejszości. Musi stawić czoła ludziom, którzy nic nie wiedzą, nie chcą wiedzieć, albo wiedzą, ale dobrze grają.

Najbardziej w takich kryminałach cenię sobie niepowtarzalność. Nie chcę, by cokolwiek mi się z czymś „kojarzyło”, zawsze liczę na twórczą inwencję, pomysł, zdolność ubrania myśli w słowa. Ubóstwiam też bohaterów, którzy są nietuzinkowi, których nie da się określić jednym słowem: o, ona jest dobra, albo ona jest zła. Kiedy te wszystkie elementy zbierze się w jedno, może powstać albo coś dobrego, albo coś kompletnie beznadziejnego.

Asa Larsson „Burzą słoneczną” mnie zachwyciła. Tematyką, słowem, każdą kolejną literką, która śmigała mi przed oczami. Zachwyciła mnie dobrze wykreowaną Rebeką jak i pozostałymi bohaterami, którzy wpasowali się w klimat zimowej Kiruny idealnie, zachwyciła tak bardzo, że już od razu sięgam po drugą część.

Książka wkracza na temat wiary. Nie w typowy, polski sposób (bo przecież w Polsce nie można mieć w tym wypadku swojego zdania), ale w dość specyficzny. Kościół Źródła Mocy, jego pastorzy i wierni stanowią zamkniętą (poniekąd) społeczność i w takich warunkach praca takiej osoby jak Rebeka, jest utrudniona, jednak nasza bohaterka dała sobie radę.

Jeśli chcesz wiedzieć, Drogi Czytelniku, kto zabił pastora Kościoła Źródła Mocy (a wiem, że ciekawość powoli zżera cię od środka!), nie pozostaje nic innego jak sięgnąć po „Burzę Słoneczną”. A później, rzecz jasna, podzielić się ze mną swoimi odczuciami.

A teraz spokojnie otwórz oczy i pomyśl… było warto odbyć taką podroż?

Czytaj dalej

Rok temu zakładając bloga, nie myślałam, że uda mi się ‘wytrzymać’ rok. Mój słomiany zapał kończył się gdzieś po miesiącu, no, może dwóch kiedy albo mi się nic nie chciało, albo zapominałam, albo nie miałam czasu. Rok temu miałam myśl, gdzieś się w głowie kołatającą, że może tym razem, może tym razem się uda. Jak widać, jestem tu, jesteście Wy, więc jakoś chyba idzie!

W ciągu tego roku poznałam wiele ludzi, którzy mają tak samo zakręcone w głowie od książek, jak ja. Jest to niezwykle miłe uczucie, bo zawsze wydawało mi się, że tu w moim otoczeniu tylko ja jestem takim szaleńcem, który potrafi czytać książkę do czwartej w nocy wiedząc, że następnego dnia ma się coś do roboty. Cóż, skoro jest nas więcej na tym ziemskim padole, mam nadzieję, że magia czytania nie zniknie nigdy.

Prawdę mówiąc, notkę miałam opublikować w Światowy Dzień Książki, znowuż jednak pomyślałam, że dwa dni mnie nie zbawią, a uda mi się wszystko za jednym razem połączyć. Wraz z nadejściem tego święta (o którym zapomniałam na śmierć i dopiero wpisy na facebooku mnie oświeciły) pomyślałam sobie o podsumowaniu tego, co lubię i cenię w książkach - za co je kocham, itp, itd. Temat maglowany przez wszystkich i wszędzie... ale czemuż nie zrobić sobie tej przyjemności raz jeszcze?

Za co więc cenię książki? Za zapach - okej, nie patrzcie się tak na mnie, książki wspaniale pachną! Czy te świeże i dopiero co kupione, czy te przytachane z biblioteki, które gościły w niejednym domu i w niejednych dłoniach spędzały godziny. Każda książka przyniesiona z biblioteki ma swoją historię - jedną osobę doprowadziła do łez, kogoś innego do śmiechu.

Za to, że łączą ludzi. Nie ma nic wspanialszego od tego, gdy w czasie rozmowy z jakąś osobą wychodzi na jaw, że ona też ją czytała, podobnie jak ty się w niej zakochała i co więcej - nie może pogodzić się z takim zakończeniem. W takich momentach nawet z osobą, z którą nie ma się zbyt dobrego kontaktu, można nawiązać nić porozumienia i kto wie, czy nie wyjdzie z tego coś więcej? ;)

Za to, że dzięki nim poznałam wielu wspaniałych bohaterów, odwiedziłam wiele wspaniałych miejsc i przede wszystkim wyszkoliłam się w roli detektywa. Z każdym kolejnym przeczytanym kryminałem wydaje mi się, że tym razem poradziłabym sobie sama z rozwikłaniem zagadki (śmiech na sali), jednak oczywiście okazuje się, że bardzo się myliłam.

Za to, że wywołują we mnie skrajne uczucia: potrafię na tyle zżyć się z bohaterem, że gdy coś nie dzieje się po jego myśli, jestem zdenerwowana i chodzę po domu sfrustrowana. Czasem też żałuję, że bohaterowie mnie nie słyszą, jak drę się w myślach: no nieróbże tego, no opanuj się, bo o wiele by im to niektóre sprawy ułatwiło!

Jednak czasem ich nie lubię. Najbardziej wtedy, kiedy ukazują wyidealizowanych mężczyzn, którzy po świecie nie chodzą (a jeśli chodzą, to nie po Krakowie), a człowiek tak się nastawi, tak się w tym bohaterze zakocha, że po prostu szkoda gadać. Ja wiem, że już się na to powinnam uodpornić, no ale naprawdę! Tak być nie powinno. Nawet czarni bohaterowie, ci źli, ci niedobrzy, mają coś takiego w sobie, że chętnie by się z nim kilka słów zamieniło. W towarzystwie innych, rzecz jasna, żeby nie doszło do niemiłych incydentów. ~~włącza mi się myślenie detektywa, stanowczo za dużo kryminałów w moim życiu, stanowczo.~~

Nie lubię ich też za to, że czasem za bardzo przeżywam. Że gdy książka skończy się nie tak, jak miała, jak ktoś umrze, jak komuś coś się nie uda, to przechodzę wewnętrzną żałobę narodową i mam ochotę napisać litanię do danego autora, jakże on śmiał zrobić takiego psikusa. Czyż ty człowieku serca nie masz? Do swoich bohaterów i nas, drogich czytelników?

A no, najgorszym jest jednak to, że te książki się kończą. W danym momencie historia się kończy i już nie ma nic. Są domniemywania, domyślania.. I jest ta potworna tęsknota, że to już nie wróci. Pierwszy raz, pierwsze czytanie - to se ne vrati.

Jednak, chcąc nie chcąc, jestem bibliofilem i dobrze mi z tym.

A Wam? ;)

/ to co, mam nadzieję, że zobaczymy się tu za rok, co nie? :)

obrazki pochodzą z weheartit.com

Czytaj dalej

empik.com

James budzi się na pokładzie samolotu z wybitymi zębami, złamanym nosem i rozciętym policzkiem. Nie wie, dokąd leci ani co się z nim działo przez ostatnie dwa tygodnie. Ma dwadzieścia trzy lata, od dziesięciu lat jest uzależniony od alkoholu, a od trzech – od narkotyków. Kiedy zgłasza się na odwyk do najstarszego ośrodka w Stanach, chlubiącego się rekordowo wysoką skutecznością siedemnastu procent wyleczonych, lekarze nie wiedzą, jakim cudem wciąż żyje.

Szczerze, to nie miałam pojęcia, że „Milion małych kawałków” niesie ze sobą tyle kontrowersji. Z czystej ciekawości wpisałam w Google ‘James Frey’ i pokazało mi się mnóstwo informacji odnośnie twórczości tego pana, ale i właśnie książki, o której dziś chcę kilka słów powiedzieć.

„Milion małych kawałków” to swojego rodzaju autobiografia autora Jamesa Freya, który podobnie jak bohater książki, uzależniony od alkoholu i innych używek przeszedł odwyk, co jakoś zainspirowało go do podzielenia się tym z czytelnikami. Jak sam pisze we wstępie książki „… w trakcie pisania książki ubarwiłem wiele szczegółów swoich doświadczeń i zmieniłem inne, aby, jak mi się wydawało, zrealizować nadrzędne przesłanie książki.” Wiadomo, literatura rządzi się własnymi prawami, musi ‘zachwycać’, musi ‘łapać za serce’ a przede wszystkim musi zainteresować tak, by potencjalny czytelnik w daną opowiadaną historię wsiąkł.

Temat uzależnień jest szeroki i głęboki, przemierzenie go chociaż w najmniejszym stopniu wydaje mi się niesamowicie trudnym zadaniem, dlatego nie będę tego robiła. Każdy z nas coś o tym wie: człowiek może uzależnić się od wszystkiego: od kawy, od papierosów, od telefonu, internetu… Ze wszystkich stron grzmią nagłówki mówiące, jak to wszystko jest dla nas krzywdzące. Niebezpieczne. Że nam zagraża. O alkoholu nikt nic nie mówi. O narkotykach też nie. Tu się milczy. Bo to niewygodne. Wstydliwe. Bo pokazuje człowieka, człowieka, który upada, któremu wydaje się, że niżej upaść już nie może. O takich rzeczach się nie mówi. Gani się, potępia, ale nie pomaga.

moje

„Milion małych kawałków” pokazuje bohaterów, którzy mają problem. Ze sobą. Ze swoim nałogiem. Który to nałóg wyniszcza – nie tylko ich samych, bo powiedzmy, to jeszcze można znieść. Gorzej, kiedy nałóg ten wyniszcza bliskich, gorzej, gdy przez wódkę, inny alkohol, narkotyki, własną głupotę, traci się tych bliskich, bo później, w czasie rekonwalescencji, to oni dają siłę do tego, by walczyć. By każdego dnia budzić się, i wiedzieć, że jest o co walczyć. Że jest ktoś, tam, po drugiej stronie, komu na nas zależy. Od razu łatwiej.

James Frey trafia do Ośrodka Odwykowego w momencie, kiedy gorzej już być nie może. Pobity, z wybitymi zębami, uzależniony od alkoholu, od narkotyków. W stanie proszącym o litość. Jest zupełnie bezradny. Jednocześnie ma w sobie pokłady nienawiści, nienawiści do samego siebie, do ludzi, do rodziny: do każdego. Jest nienawiścią. Chodzącą nienawiścią. Nie może sobie ze sobą poradzić, dlatego jego bliscy (rodzice, brat) postanawiają mu pomóc.

Jak sobie z tym poradzić? Jak spróbować ułożyć życie od nowa, kiedy to takie trudne? Kiedy każda komórka naszego ciała domaga się dopingu. Domaga się kolejnego łyka alkoholu, kolejnej dawki narkotyków, która „pomaga”, a później dławi, dusi, zabija. Kiedy wydaje się, że wszystko sprzeniewierza się przeciw nam. Kiedy najchętniej rzucilibyśmy wszystko w cholerę, cały odwyk, wszystko to, co nam się do tej pory udało osiągnąć.

Boję się swojego snu, boje się ranka, boję się tego miejsca i Ludzi tutaj, boję się życia bez narkotyków i alkoholu, boję się samego siebie, boję się radzenia sobie ze sobą, boję się następnego dnia, robię w portki ze strachu, tracę zmysły ze strachu. Boję się i jestem sam i jest wcześnie rano i nikt się jeszcze nie obudził.

Wszechogarniający strach obezwładnia James’a. Jak sobie z tym radzić? Jak się podnieść, raz a skutecznie? James, poznając ludzi „podobnych do siebie” zaczyna powoli iść przed siebie. Choć się buntuje, choć momentami ‘wie lepiej’, choć czasami ‘chce to rzucić i iść się upić’ walczy. Bo walka jest jedynym, co może go ocalić.

Zaczynam płakać. Łzy lecą mi po twarzy i wydobywa się ze mnie cichy szloch. Nie wiem, co robię, i nie wiem, dlaczego tu jestem, i nie wiem, jak sprawy mogły się tak posypać. Próbuję znaleźć odpowiedzi, ale ich nie ma. Jestem zbyt rozjebany na odpowiedzi. Jestem zbyt rozjebany na cokolwiek. Łzy płyną szybciej i szlocham głośniej i kulę się na zimnych kafelkach podłogi i obejmuję się. Obejmuję się i wyję i jest rano i jestem gdzieś w Minnesocie i od pięciu dni nie piłem i nie wiem, co się ze mną kurwa dzieje. ~Milion Małych Kawałków, str. 66-67

„Milion Małych Kawałków” opowiada o tym, jak żyć. O przyjaźni, która może pomóc. O rodzicach, którzy myślą, że znają swoje dzieci, a jest zupełnie inaczej. O miłości, która uskrzydla. O bólu, niesamowitej samotności, która nie daje żyć, o strachu, o walce. Przede wszystkim o walce. O walce z samym sobą (to najcięższy rodzaj walki) i o walce ze światem, by ten nie skreślał tych, którym idzie w życiu gorzej.

A przede wszystkim opowiada o każdym z nas. O tym, że tyle razy ile upadamy, tyle razy się podnosimy.

Po raz kolejny brakuje mi słów by powiedzieć, jak bardzo książka mi się podobała. Egzemplarz, który czytałam, był wypożyczony, jednak coraz bardziej skłaniam się ku kupieniu sobie tej książki, by mieć ją dla siebie, by móc czytać ją kiedy tylko zechcę, ba, by przeczytać ja sobie raz jeszcze i popodkreślać te momenty, te cytaty, które najbardziej zapadły mi w pamięć.

Obok niektórych książek nie da się przejść obojętnie. Byłabym zaszczycona, jeżeli udałoby mi się Was zachęcić do przeczytania „Miliona małych kawałków”, bo naprawdę, naprawdę, warto…

James Frey jakiś czas później wydał książkę „Mój przyjaciel Leonard”, która to jest kontynuacją „Miliona Małych Kawałków”. Mam nadzieję, że będzie równie dobra jak ta.

Czytaj dalej

Niektóre książki czyta się szybko; pochłania się je w tempie natychmiastowym, nie zauważając tego, jak przemijają. Jest początek, w środku nic i nadchodzi koniec i nadchodzi on zawsze zupełnie niespodziewanie. W przypadku „Ostatniego rozdania”, które to czytałam ponad dwa tygodnie, tekst, spisany na kartach powieści się po prostu spija. Delikatnie, niby nieśmiale, trochę szalenie, trochę spokojnie. Przede wszystkim powoli i z czcią, bo wie się, że zaraz się skończy i nie będzie już do czego wracać.

Wstyd przyznać, ale „Ostatnie rozdanie” zauważyłam na facebook’u na pewnej stronie z cytatami, które warto znać. Tak mnie zauroczyły, że postanowiłam książkę wziąć w swoje ramiona, zaopiekować się nią… I oczywiście, nie żałuję.

Wszystko zaczyna się od notesu, dość opasłego, w którym to Myśliwski przechowuje adresy i numery telefonów osób, które spotkał w swoim życiu. „Ostatnie rozdanie” opowiada o życiu prawdziwym, o sukcesach, które się zdarzają, o smutkach i tragediach, które jakoś nas formują. O popełnianiu błędów, i o uczeniu się na nich. O tym, jaką rolę w naszym życiu odgrywają ludzie nawet, jeśli po kilkudziesięciu latach niezupełnie potrafimy te osoby nazwać imieniem i nazwiskiem. O tym, że wszystko ma swoje dobre i złe strony, o miłości, tej spełnionej i niekoniecznie udanej, o samotności, że człowiek może z nią żyć, albo może starać się jej unikać…

… tak naprawdę o wszystkim, o czym możemy tylko pomyśleć.

Młodość nie jest tak pociągająca, jak się panu może wydaje. Młodość to zmarnowany czas. Zmarnowany na złudzenia. Jakby życie ofiarowując nam młodość, zadrwiło z nas, aby tym dotkliwiej nas potem doświadczyć.

Jak pisałam wyżej, nieśmiało pochłaniając kolejne stronnice miałam uczucie, że wchodzę w ten świat coraz bardziej, coraz chętniej, coraz bardziej ‘z głową’, a kiedy wydawało mi się, że wsiąknęłam na dobre, ujrzałam tylną okładkę.

Jestem jak najbardziej ‘na tak’. Po tym niebywałym sukcesie „Ostatniego rozdania” sięgam po „Traktat o łuskaniu fasoli”, o którym to słyszałam jeszcze lepsze opinie. A Wy mieliście już okazję spotkać się z twórczością Myśliwskiego? ;)

Czytaj dalej

Pages

O mnie

Tu jestem

Szukaj a znajdziesz

Ulubieni

Archiwum

możesz mnie zafololować

Najpopularniejsze

Obserwatorzy

Odwiedziny

współpracuję

Labels